Miracle of melatonin? Pneumatic kayak at the sea!

- “melatonin miracle prolonging youth research opinions”,
- “melatonin miracle delaying old age research opinions”,
- “melatonin miracle reversing old age symptoms research opinions”,
- “melatonin miracle questionnaire survey tests laboratory efficiency checks”,
- “melatonin miracle tests on people using non-invasive methods”,
- “melatonin miracle tests on people using sport efficiency methods”,
- “melatonin miracle biological clock in the life-long cycle”,
- “melatonin miracle biological clock in the life-long cycle opportunities of putting it back”,
- “pineal gland dominant regulator”,
- “pineal gland ageing process”,
- “pineal gland epitalamin melatonin”,
- “melatonin free radicals”,
- “melatonin miracle comprehensive research”,
- “melatonin for a new model of old age”,
- “melatonin return to youth”,
- “melatonin miracle Walter Pierpaoli current research”,
- “melatonin miracle William Regelson current research”,
- “melatonin miracle Carol Colman current research”,
- “melatonin miracle research financing patent possibilities”,
- “melatonin miracle organisational ensuring the objectivity of research”,
- “melatonin miracle comprehensive research resveratrol resweratrol ”,
- “melatonin miracle geriavit healthy life-style",
- “melatonin miracle ginseng multi-tabs active healthy life-style",
- “diet supplements healthy life-style prolonging youth”,
- “diet supplements healthy life-style reversing old age symptoms”,
- “cross-disciplinary research programs melatonin”,
- “cross-disciplinary research programs resveratrol resweratrol”,
- “geriatrics melatonin resveratrol resweratrol ”,
- “strengthening the immunologic system melatonin resveratrol resweratrol ”,
- “biology in the Stone Age”,
- “biology in the Stone Age melatonin miracle”,
- “biology in the Stone Age William Regelson”,
- “biology and progress in medicine”,
- “biology biological clock in the life-long cycle”,
- “biology strengthening restoration of the immunologic system”,
- “geriatrics symptoms treatment prevention strengthening of the immunologic system”,
- “gerontology and melatonin miracle”,
- “gerontology life activity diet supplements”,
- “gerontology cross-disciplinary research comprehensive results”,
- “biology of ageing research using cross-disciplinary methods”,
- “influence on ageing process using comprehensive methods”,
- “human psychology influence on treatment prevention rejuvenation”,
- “social political economic effects of melatonin miracle reality”,

Page cmkcd

... I have included resweratrol / resveratrol in capsules to my set of diet supplements. Obviously, I still take melatonin and other diet supplements as I have been regularly doing for many years. As I have already found out, I believe that almost everyone agree that restweratrol / resveratrol eaten in natural form, i.e. included mainly in black and red grapes and in red grape wine (of course wine must be used with restraint, may cause problems with driving road and water vehicles, etc.), beneficially influences on human body, but with no special miracles, but when comes to taking highly concentrated resweratrol / resveratrol (capsules), it becomes controversial: for and against. Opinions “for” are widely quoted in interned ads, opinions “against” are also forceful. There is no point to refer to the number of opinions for and against. It is not the point, indeed, similarly as for almost each novelty, at least the beginning. Among the opinions which are “against” the most moderate are these that even if it is not harmful, it is not helpful as well, as ...it will only slim our wallets a little. What are actual facts? I believe most people slightly knowing the history of medicine agree that it cannot be explicitly answered yet. In fact, this refers to many opinions on many fields of expertise, which from the absolute collapsed as playing cards-houses. For me, melatonin is still at the first place, not only because I am inclining to the theory of the biological clock in the life-long cycle more than...., but also because melatonin evidently helps me, on which principle and with which additional support I am not sure at all. Thus, I treat Resveratrol /Resweratrol only as another one additional support. What will be the result?

More than 2 months passed from my kayak voyage and trip to the Tatra mountains. I have proceed with what I have planned, i.e. workout more extensive than limited to intensive summer kayaking. More specifically, I mean strolling in woods, trot, slow running, some faster jogging, exercises expanding jumping ability and some gymnastics. What are the effects? For the time being – my leg muscles and joints has become more flexible. And it was almost painless. I do not worry about my kayaking condition in the next year, if only no extraordinary circumstances occur. As for mountains I am not so sure. Long distance running - I think I shall significantly improve something. Still, the most difficult for me is fastness and generally, exercises requiring suppleness, jumping ability, etc. I still do not agree that “it is not that age and nothing can be done”. We will see. I do not deceive myself it is for long. But at least for a while?

I published a brief description of my recent journey on Adriatic Sea /Jadran on the Croatia webpage. On second thoughts I resigned from more comprehensive report. I realize that apart from my age, the voyage is simply trivial. I also realize that even for first-class sea kayakers, having the best equipment, it would be difficult to fully imagine the result of their greatest achievements if they used the equipment I had. Force majeure.

“Miracle of melatonin”.? So far I have not found a trace that anybody approached the problem similarly to me. Force majeure as well.

Plans for the next year? I have mentioned them a little before. What will turn out – I do not know.

The next year has already come. It is January now. I am still testing. Physically and mentally I feel better and better, but there is almost no effect on my appearance. Grey hair disappeared only a little. Wrinkles even less. My face is weather-beaten by sun, wind and water. It does not look good as well. Anyway, when I was young I did not look fantastic, so I cannot demand from nature to look fantastic when I am old. The only visible positive sign in my appearance is that during the voyage I have lost all my overweight (12 kgs; from 96kgs to 84kgs), and after three months it returned only insignificantly (4 kgs; from 84kgs to 88kgs). I did not and I do not use any slimming substances and also I do not care for recommendations of low-calorie diets (since I have returned from the voyage I pay more attention to adequate selection of carbohydrates, proteins and fats). I think something positive establishes. I have already felt it in my joints.

Never mind myself. My experiences could be of significant practical value for other people, if they were confirmed on a wide group of people.

A lot indicates that nobody performs such tests as mine n itself or such information did not reached the public domain. What if this is the factual situation? - It is a pity! I do not know what would be a final effect of “the miracle of melatonin”, but I think the majority agrees that something could be achieved for discovering the secrets of biology and giving more opportunities for the persistent.

Unfortunately I have not found answers to my questions in the Internet. Maybe I was searching improperly. Maybe there are other reasons. I do not want to guess. On the Frazycd webpage, in “Sample expressions/ phrases" section, I suggested the method of further searching, if somebody would like to try. Maybe someone responds? Maybe someone would venture to develop and collect some internet questionnaire and then analyse its results? Adequate team and tools are necessary for that. Is it worth? Maybe Internet is a place not good enough for finding serious academic contents, but it will also change with time.

Anonimus /Anonymous, January, 2011

Translation: Iwona Radzińska, Biuro tłumaczeń “OPTIMA”;

---------------------------------------------------------------------------

continued from “cmkcd” file (page)

March, 2011

April will come soon. I have been continuing not intensive but regular workout for the whole winter. I feel better and better. But maybe it is only my illusion? It is difficult for me to tell you now what would be the result of clinical research if, just for experimental reasons, I was examined 10 years ago and now. I prefer checking it my way, practicing sports. In any case, it had never crossed my mind then that in ten years’ time I will search the Internet for information whether anyone has ever done such experiments. The subject was widely described at the cmk page.

The kayaking season will open soon. In about two months-time I will precisely know my condition and my abilities during some not very extreme voyage.

Had it been problems with visa, I would have left for the Baikal Lake to swim in my kayak a little and walk in the mountains at the end of May already, and then, by the end of June, I would leave for a “small” kayaking trip along the Lena River. But steady on. Without any extreme efforts. On the first attempt a trip from Kacziuga to Yakutsk would be enough for me. A “trifle” almost, except for flies and mosquitoes, and disastrous floods that occur from time to time. Only slightly more than two thousand kilometres and luckily - downstream the river. What if everything went smoothly? Maybe I would continue the trip? I do not want to “tempt fate”, so I will not tell you where to. Dreams! Anyway, it would be a “miracle” if I get the visa type I need. I do not even try to obtain it by myself. If, however, somebody would help me as a part of anti-ageing research, who knows what would be the results ... (after last year adventures on the Adriatic Sea I prefer careful publishing my plans). There is always some risk. Not only during extreme expeditions.

As far as I know, the first who travelled in kayaks along Lena river, at the distance from Kacziuga to Tiksi (approx. 4.400 km) were rev. Dariusz Sańko Ph. D. together with friar Thomas and Peter Mozyra, and it took them 72 days (in 2003, from 8 June to 18 August). Reverend Dariusz Sańko succeeded on his third attempt (he died under Kazbek Mountain in February 2006). A dozen days ago at http://anisko.net/lena2003/pamietnik a detailed description of the expedition was available. Several days ago, I could retrieve a copy of the page from Google cache only, and later on, after 28 March I could find nothing at all. It is a pity; a description of a route and conditions was really content-related and supplemented with GPS positions. It would be a real help for possible followers. Of course I have noted everything I need.

I have not made any specific back-up plans for this year yet, in case my plans for Baikal and surroundings fail. Most probably they will. I am being quite sceptic about “miracles” not to get disappointed. Of course, I am going to go somewhere.

“Miracle of melatonin”

I have not found any current, comprehensive analytical publication on “the miracle of melatonin”, supported with tests on humans related to the real possibility of temporal stopping and then temporal reversing the ageing process. I mean the one including “pros” and “cons” and presenting the current state of theoretical knowledge and some aspects of practical knowledge. Also, I have not found any people similar to me, i.e. using similar methods and testing the results in a similar way. Reasons may be the same I mentioned in the previous section, and also at the cmk page.

By the way, if the “miracle of melatonin” was possible mainly by means of pills, without any special personal efforts, most probably the nature or planet Earth would have to handle the problem of human race, and if ordinary measures would not be enough, it could reach out for the ultimate ones. Hope, not too ultimate. Somebody had better survive. It would be even better if everything did not have to be started again from the very beginning. And it would be the best if, apart from a “miraculous life pill”, also a “miraculous common sense pill” was invented. Then maybe human race would not mess with ... and would not have to be exterminated with their own hands.

I have found lots of pages. I do not even undertake to summarize them or insert links which intrigued me. It would be too accidental. Anyway I have not found anything I was looking for, i.e. actual, comprehensive analysis, etc. Remarks from previous sections and published at the cmk page are still applicable.

I do not like theoretical considerations and play the philosopher. I focus on what can be relatively easily checked at the moment. I check it on myself, as I have described it. I do not conceal my doubts or very limited knowledge. I think that if shortly after the book titled “the Miracle of Melatonin” was published some wider research on humans was carried out, generally similar to mine, the results would be already known. Admittedly they would “only” relate to the possibility of rejuvenating and stopping the ageing process, how and to which extend. It would not necessarily be in conflict with specialised medical research ......on diseases. It would support it, in fact.

The fact that I do not give my e-mail address may pose problems if anybody wanted to contact me. But please, see my point. I do not have any office or official support. I am an ordinary retiree with a hobby, having very limited possibility of wider action. If I find what I am looking for on the Internet, I will let you know, for sure. And it is so easy to reach the top on the Internet while having so peculiar approach as I have, at least for the time being, until others spot relevant phrases for commercial purposes.

June, 2011

Results of spring tests

Briefly

Generally, further progress of kayaking condition is moderate.

Of running condition - small. Health aspects – headaches has gone, nothing is worse (at least, I do know nothing about it). Appearance – no change. I have not found anything interesting on the Internet (and out of it) I do not draw any firm conclusions based on it, but it cannot be excluded that I am alone in my experiment and that there was no research in this field at all.

Now some details

I know almost precisely my kayaking condition. It is much better than last year and totally better than ten years ago, although still much worse than forty years ago when I was preparing for my “little voyage” through the Baltic Sea in a foldable kayak. Now, I am able to make approximately 35 – 40 km in eight hours in an ordinary touristic kayak and using half my strengths. Of course it was tested in normal conditions, i.e. without any significant help or any hindrance from wind, streams, tides, waving etc. If circumstances forced me to use all my strengths, most probably I would make approx. 60 - 70 km in 15 hours under the same weather conditions and in the same kayak. Having faster kayak I would obviously obtain relatively better results.

I have also verified a little my athletic condition. In running only. I preferred not to take a risk and test myself in jumps. Unfortunately, after winter work-out and “getting some joints exercise” I was counting on slightly more, but it came out less. This time my lungs become the main barrier. For a while I was suspecting “exercise-induced asthma” and I was considering taking some OTC drugs. Unfortunately, unfortunately again. In my local chemist’s a very friendly pharmacist was too inquiring what is wrong with me. And I think I have told her too much. I saw it on her face. Finally, she gave me some cheap syrup, which I have kindly bought and after having read the brochure, I threw it away. I wanted to joke with her a while, but some evidently sick person came in and I gave up.

There is something I do not quite understand. In mountains I recover very quickly, but running is a big problem. Maybe, it is psychologically related. I walk in the mountains not to improve my condition but for the views and contact with nature. Good physical condition comes unnoticed. Kayaking condition seams to come the same way, especially when the landscape is breathtaking. Far hiking in woods is the same when I do not race with anyone. I have to force myself to quick running and I must admit: most often I do not feel like doing it. And even if I force myself, the effect is incommensurate with the effort. Psychology? Predisposition? Age? Habits? Overweight (considerable as for running)?

Quite unexpectedly, maybe to compensate other failures, I have received a gift; I do not know what for and from whom. Simply, for eight months I have not suffered headaches any more. I cannot tell that they ceased completely, but they are many times weaker and I do not need to take any painkillers. The first time I noticed it was on the Adriatic Sea, and I was joking that during “winds and storms” my head was busy with much serious problems than migraine. When I returned to Poland I expected everything to be back, together with the pills .... and everything will be as always, and nothing. Winter came, still nothing. I was explaining it to myself that although I have not taken even one pill of etopiryna* for months I still have been preventively taking aspirin from time to time (to protect myself against the effects of running in freezing weather) which might give similar effect. Spring came. I have not been taking aspirin for a few months (OK, sometimes one pill of ASPIRIN C) and still nothing. What a relief. Hope, nothing will change. It may be explained from rational, medical point of view. I prefer tell stories, if anybody wants to listen, on the influence of the Adriatic, violent atmospheric discharges, destiny, acts of God, etc.

*(it is a long story why I was treating a migraine – if it was a migraine at all – for a few dozens of years with headache painkillers. To cut the long story short. Finally my physician refused to issue prescriptions without detailed medical examinations, and I was afraid of the examinations, so I have started to buy painkillers at the newsstand).

What I wrote in the last section about Baikal, Lena and my idea to travel along Lena in a kayak as a part of my research on the effectiveness of “the miracle of melatonin” etc. was not a joke at all. I believe that I am able to travel the described distance from Kacziuga do Tiksi in a regular foldable kayak in time not exceeding 72 days, not even making maximum efforts and without taking significant risk. I am mainly afraid of mosquitoes and small flies as well as thousands of other flying “insects”. The distance to Yakutsk would be just training and test... Of course if I already had suitable visa I would ask for organisational help in buying military food, especially when it comes to M.R.E.... Reasons are obvious. I am simply prepared to live at M.R.E only for a few weeks, with clean water for drinking plus suitable vitamins, milk powder, etc. I also may sleep in a kayak, without pitching a tent and setting a fire, if only mosquitoes will not “eat” me much. I assume also, although I am not completely sure that fear of bears is much exaggerated. In summer they are not hungry any more and do not look for people as a part of their menu. Even if I meet a too curious bear and I would not be able to “settle the matter amicably” with it, an ordinary bang gun with suitable flares shall be enough (can it be taken from Poland, or shall it be bought there?).

By the way. Unexpectedly I have found a description of rev. Dariusz Sańko, at: http://cezaryanisko.republika.pl./lena2003/pamietnik/strona3.htm

In the diary you can find: |Informacja o Lenie | Uczestnicy (Information of participants)| Trasa (Route) | Zdjęcia (Photos)

| Księga gości (Guests) | Media | and much more. For me personally all the descriptions of expeditions of rev. Dariusz Sańko and his group, and there were many of them, seams to be content-related and interesting for these who are genuinely interested in this matters and have some knowledge on the subject. What about frequent religious mentions? Well. Author was a priest and his attitude towards people and their faith is characterised best with his own words. I will quote only a part of his diary:

“When I was on water said goodbye by Yakuts I felt “charged” with the kindness of these people. This feeling always gets back after you experience the kindness of Siberian people. What is the beauty of nature when compared to the beauty of a human being? These people, although they did not call themselves Christians, had great Christian hearts. I thought - if somebody was to recognize Christians assessing their acts only not their words, most probably they would be ascertained genuine Christians. Is it not the fact the our West Christianity is contaminated by various egoistic cultures having hardly anything in common with genuine Christian sprit? Egoistic pursue for money, own pleasure, lack of sensitivity and openness at the other person, closing in the own world... etc. Would I get so much kindness and hospitality in Christian America, Europe as I did among these people in Siberia?”

I am not delighted with the idea of time-racing or record-seeking kayaking and exposing myself to mosquitoes. Mosquitoes, storms, etc. - are acts of God. Nothing can be done. You must adapt somehow. But the pace of travelling is the matter of the kayaker, of course except for cases when you have to use all your strengths. Personally, for my own pleasure, I would prefer swimming at ease, without “going crazy” but sightseeing, saving strengths for any possible acts of God. I mention the idea as records draw attention, and I went “somehow crazy” again and with my spectacular (as for my age) achievement I want to bring about at least some explanation of the “Miracle of melatonin”: whether anyone carried out any serious research on humans or not. If research was not and is not carried out how you can be sure that it works or not?

Sorry I repeat myself. It is “just for the case” in order to avoid doubts. My considerations do not refer to body beautifying, disease treatment, insomnia, artificial short-lasting doping, etc. I focus on biological clock in the life-long cycle and opportunities of it temporal stopping and putting it back only. To some limited extent the same can be achieved with normal healthy lifestyle. This however requires a significant effort, many sacrifices and not everyone has adequate conditions. The authors of “the miracle of melatonin” maybe not very clearly and not explicitly enough (as for their revolutionary theses) did not promise at all and to anyone that melatonin replaces everything: drugs, doctors , healthy lifestyle, etc. The natural conviction that nobody wins with nature caused that almost nobody took seriously a vision of hundred-years old running with a ball, and even if believed, they reacted quite normally: it has not been verified yet. There are so many different opinion. Cons are in majority. Hormonal drugs may be dangerous. It better to wait. Also, obvious conflicts of interests occur…. And also it is the effect of creating mass media sensation, too early, based on many inventions which were not completely tested or related to just a some component, leaking to public domain somehow and even without any malice from commentators (also in popular handbooks or medical publications) are distorted or overinterpreted, etc. So it is as it is.

In my opinion you are not able to win with nature to larger extent ... (maybe somebody in the universe has ever won?) because it would happen what I described half in jest half serious in the previous section:

By the way, if the “miracle of melatonin” was possible mainly by means of pills, without any special personal efforts, most probably the nature or planet Earth would have to handle to problem of human race, and if regular/ordinary measures would not be enough, it could reach out for ultimate ones. Hope, not too ultimate. Somebody had better survive. Even better if everything would not have to be started again from the very beginning. And it would be the best if, apart from a “miraculous life pill”, also a “miraculous common sense pill” was invented. Then maybe human race would not mess with ... and would not have to be exterminated with own hands.

I have found nothing new on the Internet, neither for nor against, and what I was looking for and how I was looking for it I have described quite precisely in previous sections and on other pages (cmk, miracle, frazycd). Personally I think that the most probably is the thesis that I have not found anything because simply there were no such research at all. If somebody claims that they were and believes it, please, specify where, who, when and what the research consisted in as well as the sources of the information.

For a trip along the Lena river this year is already too late. I was thinking for a while whether not to take a trip along Danube and a little on the Black Sea, e.g. to Varna. Frankly speaking I do not really feel like. Korabiewicz had at least his Junga, and later his Pimpa, and he did better than if he had been accompanied with male “heroes”. Why better, you had better read it yourself. Unfortunately, I have nobody.

July, 2011
Anonimus

Translation: Iwona Radzińska, Biuro tłumaczeń “OPTIMA”;

August, 2011

A small trip along the Vistula,
then Szkarpawa, Nogat, Jagiellonian Canal and the Elblag River

The trip begins in Warsaw, Czerniakowski Beachhead (next to the Sapper Monument, on the 511^th km of the Vistula river, start on 4^th August at 5:0 p.m. sharp.
End of trip: Elbląg, Zygmunt August Blv. (Nurwid kayak rental on 9^th August at 8:15 p.m.).
Time of the trip: five days, three hours, 15 minutes.

A lonely trip in Sevylor Pointer K2 pneumatic kayak (third year of use, including at least 1,240 km on the Adriatic Sea). In my kayak I did not installed a bulwark, aprons and waterproof bags. The reason was that I simply wanted to decrease a capacity and weight of luggage during the transportation of kayak from Elbląg to Warsaw. I accepted the fact that during intense raining, securing the kayak’s interior with canvas may not be enough. Tough luck. I will have to stand it somehow. After all, it is summer and the trip is not long.

The distance of the Vistula River is 420 km long (the 511^th kilometre of Vistula – Czerniakowski Beachhead, the 931^st kilometre of Vistula – Gdańsk Head Lock (1.2 km downstream the bridge in Kiezmark) and approx. 45 km of the remaining part of the route, including 25.4 km of Szkarpawa, approx. 11 km of Nogat, 5.9 km of Jagiellonian Canal and approx. 2.3 km of the Elbląg River, in total approx. 465 km.

Conditions on the Vistula River were very good: high water level, fast current, nice weather (only one heavy rainfall upstream Toruń, on Saturday, 6^th of August). On Szkarpawa bad, heavy rains, storms. On Nogat it was really hard: strong, in gusts very strong frontal and side-front wind At the very end (Jagiellonian Canal and the Elbląg River) conditions were again almost good, only one a dozen-minute heavy rain and weak side-front wind (it get weaker in the evening, and, apart of this I was protected against wind by the banks).

I reached the Gdańsk Head lock before noon (about noon?) on Monday, 8^th of August. This means that I made 420-kilometer distance in approx. 92 hours. Taking advantage of perfect, for that time being, conditions (one heavy rain is not really worth mentioning) I could be faster, but I admit, I got a little lazy. Instead of paddling intensely I was taking advantage of fast-flowing current and only “casually” I “swung a paddle”, allowing myself too much sleep. After rain and accidental getting into water while landing (nothing dangerous) I came to a crazy idea and instead of previous laziness I decided to verify my abilities in a 24 h non-stop time-racing trip, i.e. I made an attempt to get from approx. 720-kilometer of the Vistula (about 10 km upstream Toruń) to somewhere nearby Tczew (approx. 190 – 200 km).

Maybe I could even succeed if I did not stopped somewhere nearby a new bridge construction site nearby Kwidzyn. It is a shame to admit. I did not make any research on current situation on the route, assuming that on the Vistula there are no natural dangerous hindrances for experienced kayaker, and any possible engineering works are well-marked and can be easily avoided. It is true at daylight. By night world seems to be quite different.

When at about 11 p.m. (Saturday, 6^th of August) I saw before me on the Vistula river some lights of ships, some dark hindrances, and on the right bank, behind a dike, something like a huge construction site, full of lights including red ones, and previously lazy Vistula current started to steeply speed up (beginning from Nowe city) I did what I considered to be the right thing – I stopped in bushes near a dike and caught some nap until dawn. When it lighted up I saw that even by night I could safely pass this place, but if only I had knew it five hours before.

Somewhere from Gniew, and even more from Nowa Góra the weather was again nice, warm and sunny. I gave up record-breaking ideas anyway, but I started to be more and more sleepy. Not to lose time I took a few dozen-minute naps in a kayak carried by the current in the middle of the river (there was almost no traffic on the water, no field obstacles). When I passed Tczew I woke up not to miss “Gdańsk Head” lock and not to get into the Baltic Sea at the Vistula mouth (I am joking, in Mikoszewo at the farthest I would notice where I am going)

During the whole trip I spent two nights on land, in my sleeping bag, covered with a piece of canvas and two nights in a kayak moored at the bank. Apart of this I almost did not entered the land: only at locks, in Nieszawa to buy some food and a few compulsory visits. The later were caused by the need of pouring water out from the kayak: too much water gathered between a guard and air chambers; kayak was becoming heavier and heavier, water started to get inside from the bottom and collect exactly under my seat. It was not dangerous yet, but I do not like sitting in water. I preferred getting to the bank, pulling the kayak out and removing water by means of drain devices in the bottom of the guard. It was OK until the next pouring. Most of it was rainwater of course. Most probably I would had at least 90% less problems with water if I would assembled bulwark and aprons. Some quantity of water still permeates through the guard. Maybe it is a result of three-year intense using, many abrasions with stones etc., maybe a special waterproofing would be necessary?

On Szkarpawa it was fabulously, the only thing was that I was feeling more and more sleepy and I was paddling very slowly. Maybe I even fell asleep a few times and I started to paddle back towards the Vistula, not Nogat.

I sobered up with first rains. At the beginning I was using the rains to take short naps in a kayak under trees, but when it started thundering and raining more frequently and intensely, I completely lost interest in sleeping and I continued to paddle paying attention to nothing at all. Finally, rain ceased nearby Rybina, I got to the bank to pour out water and then moved on.

I reached bridges in Rybina just before 8 p.m. With some “jealousness” I was looking at joyful sailors on yachts (they must feel good: dry, warm and not tired). I comforted myself that I bear all this not only for my own ambitions but also for the idea of inducing/bringing about serious innovative research on “the miracle of melatonin”. So what that I am wet to the bone, I have nothing dry to put on, and I am really tired. It is not sea waiting before me but only about thirty kilometres of well-known easy waterways. I planned to be in Elbląg in the morning, afternoon at the latest even if paddling not intensely, with breaks. Not bad. I can manage.

I think I was too optimistic saying “in the morning”, not accounting for a fact that in calm, safe conditions I would normally get asleep (in a kayak, of course). But “in the afternoon” would be easy, if only ordinary conditions had been present on Nogat, not strong (in gusts very strong) opposing and side winds for almost all the time. It is enough to say that a final distance of Nogat from Cieplicówka up to Jagiellonian Canal (approx. 2.5 km) took me almost 4 hours of non-stop, intense paddling. When I got into the Jagiellonian Canal and a high bank started to protect me against wind, I found such calmness and silence that I felt like in heaven, although for a while I felt so powerless like a sportsman who reaches the final with his last willpower and powerlessly falls flat on ground. After a few minutes I got myself together at least to such extent that it took me little over 2 hours to cover the last 8 kilometres. It was enough that high banks protected me against wind (wind almost ceased on the Elbląg river) and somewhere in the middle of the Jagiellonian Canal a strong fifteen-minutes rainfall helped me to wake up.

That is all.

Anonimus

August 25, 2011

======================================

Poniżej wersja polska

      Hobby
      Cud melatoniny?
      Kajak pneumatyczny na morzu!

Motto: Niemożliwe dzisiaj, może być możliwym już jutro!

Streszczenie

     Mam 75 lat. Melatoninę przyjmuję regularnie od ośmiu lat, w jedynym celu – przywrócenia choć    trochę sprawności fizycznej utraconej na starość. Abstrahuję od bezsenności i chorób. Nie mam z nimi istotnych kłopotów już od kilkudziesięciu lat. Melatoninę cały czas regularnie uzupełniam przyjmowaniem innych suplementów diety oraz aktywnością fizyczną: dalekie piesze wędrówki po lasach, częste pływanie kajakiem po w miarę atrakcyjnych przyrodniczo wodach, trochę gimnastyki, biegania i pływania, wędrówki po górach.
      „Inne suplementy diety” przyjmuję już kilkanaście lat. Aktywny tryb życia wiodę od młodości, z tym że ze sportu wyczynowego (lekkoatletyka – niezbyt forsownie i tylko kilka lat, mierne wyniki) łagodnie przeszedłem do rekreacji, niespodziewanie osiągając w kajakarstwie poziom wyczynowy do pływania po wodach morskich (nie mogłem wtedy tego wykorzystać z powodu zakazów administracyjnych i braku paszportu).
      W dzieciństwie byłem bardzo chorowity i słaby. Przełom nastąpił, gdy pod wpływem pewnej książki uwierzyłem w ozdrowieńczą siłę lasu, i zacząłem wędrować po nim jak najczęściej, stopniowo zwykłe spacery uzupełniając gimnastyką, bieganiem itp.
      Jeszcze przed rozpoczęciem przyjmowania melatoniny byłem zdecydowanie sprawniejszy fizycznie od przeciętnych rówieśników (szczególnie pod kątem kondycji), ale pomimo lekkiego treningu i regularnego przyjmowania witamin i mikroelementów, czułem wyraźny upadek sił, choć różnica pomiędzy mną a przeciętnymi rówieśnikami nadal się powiększała.

Co się zmieniło, gdy od 2002 roku zacząłem również systematycznie wspierać się melatoniną?

      * Po pierwsze, nie zauważyłem oznak negatywnych. Nie mogę wykluczyć, że one są, tylko ja o nich nie wiem.

      * Po drugie, przez pierwszych pięć lat nic się nie zmieniło. Nadal z roku na rok byłem trochę słabszy, widziałem jednak, że rówieśnicy tracą siły o wiele szybciej.

      * Po trzecie, pierwsze objawy, że jakby przestałem się starzeć a nawet coś się poprawia zauważyłem trzy lata temu (2007 rok), to jest dopiero po pięciu latach od momentu włączenia do swojego zestawu środków także i melatoniny. A wyraźne dwa lata temu (2008 rok).

      *   zdecydowana poprawa kondycji w kajakarstwie, dużo mniejsza w biegach i chodzeniu po górach, nastąpiła dopiero w roku ubiegłym (2009) a jeszcze bardziej w roku bieżącym (2010). Problemem bez istotnego postępu pozostała nadal szybkość i skoczność.

Opisane to zostało (jeszcze nie do końca) na stronach w języku polskim http://www.anonimus.com.pl/cmk.html i http://www.anonimus.com.pl/cmkcd.html. Na tej ostatniej, na końcu strony jest też obszerny fragment w języku angielskim. Zdjęcia, z pierwszej wyprawy (2009 rok) są także na stronie Galeria zdjęć.

      Nie wiem jak tam naprawdę jest z tym „cudem melatoniny”, choć wiele wskazuje na to, że u mnie coś zaczyna działać, wychodząc poza zwykły efekt wznowionego nieco intensywniejszego niż rekreacja treningu. Podjąłem świadome ryzyko, eksperymentując na samym sobie, z prostej filozofii: „niewiele już mam do stracenia, a może się uda? A jeśli nie, siła wyższa! Nikogo jednak nie namawiam do takiego podejścia. Lepiej żeby zostały zorganizowane   odpowiednie grupy testowe (albo chociaż wspomagające „ryzykantów”) i poprowadzone fachowo (o ile do tej pory tego nie zrobiono). To też jest co nie co zamarkowane na moich stronach.
      Do różnych „cudów” tak nauka jak i praktyka podchodzą dość ostrożnie. I słusznie. Warto jednak pamiętać, że poglądy się zmieniają. Wraz z nowymi odkryciami wiele poglądów, poprzednio „niepodważalnych” zupełnie się przewartościowuje a niektóre rozsypują się jak „domki z kart”. Dotyczy to także medycyny.
      Choć skupiłem się w swoich rozważaniach tylko na melatoninie („kajak pneumatyczny na morzu” to tylko temat uboczny, niejako prywatny), nie neguję innych środków. Np. przez chwilę miałem zamiar przyjmować także resweratrol / resveratrol w kapsułkach, ale się rozmyśliłem. Po co niepotrzebnie wydawać pieniądze i ryzykować, skoro i tak, przynajmniej indywidualnie, chyba jestem na dobrej drodze. W rezultacie ograniczyłem się do zwiększenia spożycia winogron i trochę wzrósł mi apetyt na czerwone wino, ale bez przesady. Nie wykluczam jednak, że i resweratrol / resveratrol włączę do swojego zestawu suplementów diety.
      Plany na rok przyszły (i dalsze)? – Tyle niewiadomych! Myślę o poważnych wyprawach kajakowych a trochę i górskich. W końcu to były moje niezrealizowane „młodzieńcze” (ściślej – w średnim wieku) marzenia.

Poniżej kilka wybranych fragmentów z moich stron (strony w języku polskim)

---------------------------------------------------------

http://www.anonimus.com.pl/cmk.html

   Dlaczego akurat melatonina? Dla mnie z dwóch powodów.

      Pierwszy, jest łatwo dostępna i stosunkowo tania.

      Drugi, odpowiada mi filozofia zegara biologicznego w cyklu całego życia danego organizmu. Zegara biologicznego, który poprzez system immunologiczny najpierw organizm wspiera, żeby spełnił swoją rolę w przyrodzie, później zachowuje się neutralnie, a na końcu go zwalcza, gdy uznaje, że on już jest bezużyteczny, a nawet szkodliwy, zajmując tylko miejsce innym. Gdyby faktycznie tak było, i że przez długoletnie przyjmowanie melatoniny, połączone z odpowiednim trybem życia, dało się spowolnić, zatrzymać a nawet cofnąć bieg zegara biologicznego, byłby to w istocie Cud, cud spowodowany rozumem człowieka. Cud o olbrzymich konsekwencjach, tak dla jednostek, jak i całych społeczeństw.

..........

     Wracając do melatoniny.

        Przypuszczam, że:

      - najłatwiej ustalić (co wcale nie oznacza, że łatwo), czy melatonina nie szkodzi i na co pomaga (np. problemy ze snem). To już chyba zostało w zasadzie dowiedzione. Wniosek: z dopuszczenia do obrotu i to bez recepty. Naturalnie trzeba się stosować do wskazań zawartych w ulotkach dołączonych do opakowań z melatoniną. Czy wszystkim pomaga, to już inna sprawa. Zanim jednak zaczniemy totalnie krytykować, warto się jednak zastanowić, czy inne lekarstwa zawsze i wszystkim pomagają i z jakimi skutkami ubocznymi;

      - znacznie trudniej ustalić, czy melatonina wspomaga leczenie pewnych ciężkich chorób. Także, czy przy leczeniu tych chorób, jednoczesne przyjmowanie melatoniny wręcz nie szkodzi. Wniosek wyciągam z treści ulotek, załączonych do opakowań. Wyciągam też z tego (i nie tylko z tego) drugi wniosek, że melatonina w leczeniu ciężkich chorób nie przebiła nawet innych suplementów diety, ukierunkowanych na konkretne niedomagania;

     - chyba najtrudniej obiektywnie ustalić, czy regularne i długotrwałe przyjmowanie melatoniny nie tylko nie szkodzi (oczywiście muszą być określone przeciwwskazania), a w niektórych wypadkach pomoże, ale czy w ogóle istnieje zegar biologiczny w cyklu całego życia, zegar, który, przy pomocy sztucznie podawanej melatoniny, da się zdecydowanie spowolnić, czy wręcz znacznie cofnąć. Czyli, mówiąc inaczej, czy w ogóle jest możliwe do zrealizowania, chyba „odwieczne” marzenie ludzi, zdecydowanego przedłużenia młodości (gdy się jeszcze jest młodym), i przywrócenie młodości (albo chociaż wieku średniego), gdy się jest już starym.
     Najtrudniej, ale to wcale nie oznacza, że najdrożej. Skoro w niektórych państwach bardzo szybko zdecydowano się dopuścić melatoninę do obrotu bez recepty, wystarczyło zrobić krok dalej: fachowo i wnikliwie opracować ankiety. Trochę ich zebrać. Wybrać osoby do systematycznych dalszych testów, cierpliwie obserwować rezultaty, tego co robią, a następnie interdyscyplinarnie przeanalizować wyniki, i przemyśleć, co dalej. Te dalej, to wcale nie musiały być zaraz badania kliniczne (w końcu chodzi o ludzi starzejących się kalendarzowo, ale zdrowych, żyjących własnym życiem). Wystarczyły by prawdopodobnie zwykłe badania laboratoryjne, a przy pozytywnych rezultatach – zwykłe ulotki, jak przy innych suplementach diety, dołączane do opakowań. Może gdzieś takie badania przeprowadzono? Może wyniki były negatywne i dlatego cisza? Nie wiem.

Te marzenia o długowieczności w zdrowiu i sile, wcale nie muszą być związane z melatoniną. Badania trwają. Może by jednak dobrze było, gdyby istotną część badań ukierunkować na sam mechanizm zapobiegania/przesuwania w czasie starości, a nie tylko zwalczania jej objawów w postaci konkretnych chorób typowych dla wieku starszego. Melatonina daje tą nadzieję, być może całkowicie złudną. Nie wiem. Gdyby przed pierwszym przyjęciem melatoniny przyszło mi do głowy przeprowadzić wszystkie odpowiednie testy i badania, oraz powtarzać je regularnie, przynajmniej raz do roku, i zapisywać wszystkie istotne czynniki, mogące mieć wpływ na wyniki testów/badań, mógłbym wnioskować coś bardziej konkretnie. Niestety, nie przyszło. W ogóle o tym nie pomyślałem. Przypuszczalnie instynktownie przyjąłem założenie, że sprawa hipotetycznego zegara biologicznego w cyklu całego życia i hipotetyczna możliwość spowalniania jego biegu, a nawet zatrzymywania i cofania, są tak szalenie ważne, że na świecie będą prowadzone odpowiednio wszechstronne i wnikliwe badania; nic tu po mnie. Ja po prostu przyjąłem swoje prywatne założenie: mam już swoje lata; jestem co prawda nadal zdrowy i stosunkowo silny/wytrzymały kondycyjnie, ale jeszcze jak długo? Perspektywa niedołężnej starości wcale mnie nie nęci. Trochę ryzykuję, a zawsze jest nadzieja, że może po latach coś to da. A jak zauważę, że szkodzi, po prostu zrezygnuję z dalszego przyjmowania. A jak w porę nie zauważę? – Siła wyższa. W końcu nikt nie jest wieczny. W ostateczności wolę góry lub morze niż... mniejsza z tym, co.

.........

http://www.anonimus.com.pl/cmkcd.html

Podsumowanie po powrocie z Tatr

Wiem o tyle więcej, że szybciej i łatwiej dochodzę do formy niż kilka lat temu nie tylko w kajakarstwie ale także i w górach. W odbudowie wytrzymałości zauważyłem, że różnice w postępie wynikają głównie z tego, czemu poświęcam więcej uwagi. W ostatnich pięciu latach głównie skupiłem się na kajakarstwie. Było to kosztem „włóczęgi po lasach”, biegania a także i gór. Rezultaty widać. Muszę więc zadbać o bardziej zrównoważoną odbudowę wytrzymałości. O ile więc z odbudową wytrzymałości chyba jestem na dobrej drodze, to z próbami odbudowy szybkości, skoczności, gibkości itp. po prostu utknąłem, ostatnio niemal w ogóle zaniechałem odpowiednich ćwiczeń (chyba z lenistwa tłumaczonego przed samym sobą brakiem czasu, i chęci). Po prostu wygląda na to, że nie dają rady odpowiednie mięśnie, stawy, wiązania i nawet przy lekkich ćwiczeniach/treningu bardzo łatwo o kontuzję. Nawet przejście ze zwykłego wolnego biegu lub truchtu na tzw. tempówkę na pół siły sprawia mi zasadnicze problemy nie tylko z oddechem lecz przede wszystkim z mięśniami/stawami. O skokach to już wolę w ogóle nie wspominać, a w swoim czasie, np. w trójskoku, byłem całkiem dobry (jak na poziom średniej wielkości miasta).

..........

Nawiasem mówiąc, ja sam nie wiem, czy mój zaskakujący powrót do formy kajakowej, to tylko jakaś chwilowa mobilizacja organizmu, może nawet z pogranicza dopingu, która może wkrótce źle się dla mnie skończyć, czy faktycznie zarysowuje się coś nowego, trwałego, zgodnego z hipotezą autorów cudu melatoniny. Oby to drugie. Ale to byłby faktycznie cud. Aż samemu trudno mi to sobie do końca wyobrazić.

I jeszcze jedno, choć się trochę powtarzam. Książka CUD MELATONINY, tytuł oryginału THE MELATONIN MIRACLE ukazała się piętnaście lat temu. Było więc sporo czasu, żeby zbadać jej podstawowe założenia, i to wcale nie wymagało olbrzymich nakładów finansowych, tylko dobrej organizacji i sporo interdyscyplinarnej wiedzy. Ja byłem przekonany, że niezależnie od innych badań, jakieś instytucje w USA i w innych krajach, zainteresowane bardzo śmiałymi hipotezami autorów (Dr Walter Pierpaoli, Dr William Regelson, Carol Colman) normalnie po prostu zorganizują grupy ochotników wśród ludzi starych, którzy chcą jedynie trochę się odmłodzić, i wśród ludzi w średnim wieku, którzy chcą przedłużyć sprawność średniego wieku, wyjaśnią im wszystko co trzeba, i będą fachowo śledzić rezultaty, tak metodami ankietowymi, jak i od czasu do czasu badaniami kontrolnymi.

      Przecież wcale nie było by to specjalnie drogie i od razu trafiało w samo sedno cudu. Nie przyszło mi w ogóle do głowy, że wszystko może być sprowadzone do bezsenności, wspomagania leczenia różnych chorób itp. oraz badań klinicznych, które siłą rzeczy koncentrują się na chorobach. To są oczywiście sprawy ważne, ale jeszcze nie cud. Uważałem też za oczywiste, że jeśli całe założenie cudu opiera się na próbie oszukania zegara biologicznego... (o ile takowy w ogóle istnieje w cyklu całego życia), to należy go oszukiwać do końca, a nie tylko przy pomocy melatoniny, to jest także przy pomocy nawet sztucznie podawanych witamin i mikroelementów, przy pomocy odpowiedniej aktywności fizycznej (umysłowa to odrębny temat) itp.
      Sądziłem również, interpretując doświadczenia autorów na myszach, że pierwsze efekty u ludzi dadzą się wyraźnie zauważyć gdzieś dopiero po upływie kilku albo i kilkunastu lat konsekwentnego stosowania całego zestawu środków. Nie przejmowałem się dlatego wcale, że u siebie przez pierwszych pięć lat w ogóle nie zauważyłem żadnej różnicy... Wystarczyło mi, że nie dostrzegam skutków negatywnych. Dziwiło mnie i dziwi nadal, że w Internecie całkiem dużo o cudzie melatoniny, ale tak, jakby książka o nim została wydana dopiero „wczoraj” i jeszcze nikt prawie nic (poza leczeniem bezsenności) nie zdążył zbadać, a jak badał naukowo, klinicznie, przy okazji, to natrafił na tyle niewiadomych, że chyba jeszcze z pięćdziesiąt albo i sto lat trzeba, żeby je wyjaśnić.
      Co ja więcej mogę dodać? Głównie to, że nadal szukam...
......................................

Listopad 2010 r.

W grudniu 2010 r. dodano folder Chorwacja.
Co do resveratrolu / resweratrolu już go zacząłem przyjmować.

Jednak tylko w wysokości ¼ zalecanej dawki.

Anonimus

......................................

Dalszy ciąg
(Styczeń 2011 r.)

Testy na sobie kontynuuję, szukając jednocześnie w Internecie odpowiedzi na szereg pytań oraz przygotowując się kondycyjnie do kolejnej wyprawy kajakowej. Poniżej kilka fragmentów z moich stron. Zaczynam od poszukiwań w Internecie na temat „cudu melatoniny” i pokrewnych zagadnień.

Strona Frazycd

     W ramach swoich poszukiwań internetowych nad cudem melatoniny itp. dodałem nowe zwroty. Można je traktować jako frazy. Ja ich jednak na swoich stronach celowo tak nie zdefiniowałem choć prawie wszystkie w tekstach się przewijają, niektóre wielokrotnie. To są tylko przykłady wyjściowe do poszukiwania informacji: obiektywnych, kompleksowych i na ściśle sprecyzowany temat. W dodatku bez zagubienia się w szczegółach. Mnie się to dotychczas w Internecie nie powiodło. Poszukiwania proponuję rozpocząć od ujmowania danej frazy / zwrotu w cudzysłów, a następnie, metodą kolejnych podstawień, zmieniając słowa, całe frazy, w cudzysłowie lub bez, próbować dalej. Warto przy tym pamiętać, żeby zbyt długo „ nie ślęczeć” przy komputerze, a jeśli się już koniecznie „musi”, żeby robić krótkie przerwy na odpoczynek i gimnastykę, w tym także oczu.

     Po co i na co to wszystko, i czy w ogóle warto tak się trudzić? – to już każdy sam musi zadecydować. Ja osobiście chyba dość skutecznie przełamuję barierę wieku (dowód morskie wyprawy kajakowe), ale po co publicznie drążę temat „cudu melatoniny” a zaczynam także i resweratrolu / resveratrolu (traktując go jako dodatkowe ostrożne uzupełnienie), mogę wyjaśnić jednym słowem: hobby. W tym słowie wszystko się mieści. W samym szukaniu informacji na interesujące mnie tematy znalazłem bardzo dużo i ciekawego, ale na temat kajaków... Natomiast w sprawie analitycznej i kompleksowej informacji o cudach melatoniny... utknąłem. Szczerze mówiąc, specjalnie się tym nie przejmuję. Przyczyna prosta: mnie jednak coś wyraźnie pomaga od kilku lat. Nie, to niezupełnie tak jest, jak napisałem w ostatnich dwóch zdaniach, choć i takie myśli, w pewnym kontekście, krążą mi po głowie.

Do rozpoczęcia nowego sezonu kajakowego pozostało jeszcze kilka miesięcy. Przed wyruszeniem w nowy rejs napiszę jakieś etapowe / końcowe podsumowanie. W międzyczasie też tam co nie co uzupełnię, szczególnie w plikach cmkcd i Miracle.

Przykładowe zwroty / frazy (dodane w styczniu 2011 r,)

- „cud melatoniny przedłużenie młodości badania oceny”,

- „cud melatoniny opóźnienie starości badania oceny”,

- „cud melatoniny cofanie objawów starości badania oceny”,

- „cud melatoniny badania ankietowe sprawdziany testowe laboratoryjne wydajnościowe”,

- „cud melatoniny badania testowe na ludziach metodami nieinwazyjnymi”,

- „cud melatoniny badania testowe na ludziach metodami wydajnościowymi sportowymi”,

- „cud melatoniny zegar biologiczny w cyklu całego życia”,

- „cud melatoniny zegar biologiczny w cyklu całego życia możliwości cofania”,

- „szyszynka nadrzędny regulator”,

- „szyszynka melatonina przebieg procesu starzenia”,

- „szyszynka epitalamina melatonina”,

- „melatonina wolne rodniki”,

- „cud melatoniny badania kompleksowe”,

- „melatonina ku nowemu modelowi starości”,

- „melatonina powrót do młodości”,

- „cud melatoniny Walter Pierpaoli aktualne badania”,

- „cud melatoniny William Regelson aktualne badania”,

- „cud melatoniny Carol Colman aktualne badania”,

- „cud melatoniny finansowanie badań możliwości patentowe”,

- „cud melatoniny organizacyjne zapewnienie obiektywności badań”,

- „cud melatoniny resveratrol resweratrol badania kompleksowe”,

- „cud melatoniny geriavit zdrowy tryb życia”,

- „cud melatoniny żeń-szeń multi-tabs active zdrowy tryb życia”,

- „suplementy diety zdrowy tryb życia przedłużenie młodości”,

- „suplementy diety zdrowy tryb życia cofanie objawów starości”,

- „interdyscyplinarne programy badawcze melatonina”,

- „interdyscyplinarne programy badawcze resveratrol resweratrol”,

- „geriatria melatonina resveratrol resweratrol”,

- „wzmocnienie układu immunologicznego melatonina resveratrol resweratrol”,

- „biologia w epoce kamiennej”,

- „biologia w epoce kamiennej cud melatoniny”,

- „biologia w epoce kamiennej William Regelson”,

- „biologia a postępy w medycynie”,

- „biologia zegar biologiczny w cyklu całego życia”,

- „biologia wzmocnienie odbudowa systemu immunologicznego”,

- „geriatria leczenie objawów profilaktyka wzmocnienie układu immunologicznego”,

- „gerontologia a cud melatoniny”,

- „gerontologia aktywność życiowa suplementy diety”,

- „gerontologia badania interdyscyplinarne wyniki kompleksowe”

- „biologia starzenia się badania interdyscyplinarnymi metodami”,

- „wpływanie na proces starzenia się metodami kompleksowymi”,

- „człowiek psychologia wpływ na leczenie zapobieganie odmładzanie”,

- „skutki społeczne polityczne ekonomiczne realności cudu melatoniny”,

Strona cmkcd

... do swojego zestawu suplementów diety włączyłem także resweratrol / resveratrol w kapsułkach. Naturalnie melatoninę podobnie jak i inne suplementy diety przyjmuję nadal w niezmienionej formie tak, jak to robię systematycznie od wielu lat. Jak się zdołałem zorientować, chyba niemal wszyscy się zgadzają, że restweratrol / resveratrol spożywany w formie naturalnej, czyli zawarty głównie w czarnych i czerwonych winogronach oraz w czerwonym winie z winogron (oczywiście, z winem trzeba bardzo umiarkowanie, no i problem z prowadzeniem pojazdów, jednostek wodnych itp.), działa korzystnie na organizm, ale bez żadnych tam cudów, to już przyjmowanie resweratrolu / resveratrolu w bardzo dużym stężeniu (kapsułki), budzi zasadnicze kontrowersje: za i przeciw. Poglądy „za” są obszernie cytowane w reklamach internetowych, poglądy „przeciw” też są dobitne. Na ilości „za” i „przeciw” nie ma sensu specjalnie się powoływać. Nie w nich rzecz, podobnie jak prawie z każdą nowością, przynajmniej na początku. Z poglądów „przeciw” najłagodniejsze są takie, że jeśli nawet nie zaszkodzi, to i nie pomoże, bo... , jedynie odciąży nam trochę portfel. Jak tam faktycznie jest? Chyba większość z tych, którzy trochę znają historię medycyny zgodzi się z poglądem, że teraz jeszcze kategorycznie trudno na to odpowiedzieć. Dotyczy to zresztą bardzo wielu poglądów z różnych dziedzin, które z pewników runęły jak domki z kart. Ja w dalszym ciągu na pierwszym miejscu, przynajmniej w stosunku do siebie, stawiam melatoninę nie tylko dlatego, że bardziej mi odpowiada teoria zegara biologicznego w cyklu całego życia niż..., lecz także dlatego, że melatonina już wyraźnie mi pomaga choć na jakiej zasadzie i przy jakim dodatkowym wsparciu to wcale nie jestem pewny. Resveratrol /Resweratrol traktuję więc jedynie jako jeszcze jedno dodatkowe wsparcie. Co z tego wyniknie?

Już ponad dwa miesiące minęły od mojego rejsu kajakowego i wycieczki w Tatry. Kontynuuję to, co zaplanowałem czyli bardziej wszechstronny rozwój niż prawie forsowne letnie kajakarstwo. Konkretnie, leśne spacery, trucht, wolne biegi, nieco przyspieszeń, ćwiczeń na skoczność i gimnastyka. Co to już dało? Na razie tylko tyle, że trochę mi się rozruszały mięśnie i stawy nóg. No i że odbyło się to prawie bezboleśnie. O formę kajakową w roku przyszłym, jeśli tylko nie przydarzy mi się coś nadzwyczajnego, jestem spokojny. Z górami już znacznie mniej. Z biegami na długie dystanse – chyba coś wyraźnie poprawię. Najtrudniej dalej mi idzie z szybkością i w ogóle z ćwiczeniami, które wymagają gibkości, skoczności itp. Dalej jednak nie chcę się pogodzić z myślą, że to już „nie ten wiek i nic nie da się zrobić”. Zobaczymy. Na dużo, to nie mam złudzeń. Ale na trochę?

Skrócony opis swego ostatniego rejsu po Adriatyku / Jadranie zamieściłem na stronie Chorwacja. Po namyśle odstąpiłem od zamiaru szerszej relacji. Zdaję sobie sprawę, że gdyby nie mój wiek, to ten rejs byłby zupełnie czymś banalnym. Zdaję sobie również sprawę, że nawet czołowym kajakarzom morskim, którzy dysponuję świetnym sprzętem i wyposażeniem, trudno sobie do końca wyobrazić jak by się skończyły ich największe wyczyny, gdyby płynęli na czymś takim jak ja. Siła wyższa.

„Cud melatoniny”. Dotychczas nigdzie nie znalazłem żadnego śladu, żeby ktoś tak podszedł do problemu jak ja. Też siła wyższa.

Plany na rok przyszły? Trochę już o nich wcześniej napomknąłem. Co z nich wyjdzie – nie wiem.

     Rok przyszły już nadszedł. Jest styczeń. Testuję nadal. Fizycznie i umysłowo czuję się coraz lepiej ale zewnętrznie prawie tego nie widać. Siwizna tylko niewiele ustąpiła. Zmarszczki jeszcze mniej. Cerę mam ogorzałą od słońca, wiatru i wody. To też nie wygląda najlepiej. Zresztą, w młodości również nie wyglądałem najlepiej, trudno więc mieć pretensje do natury, że na starość jest jeszcze dużo gorzej. Jedyny wyraźnie widoczny pozytywny objaw w wyglądzie zewnętrznym jest taki, że podczas ostatniego rejsu straciłem całą nadwagę (12 kg; z 96 na 84) , i po upływie trzech miesięcy ona tylko nieznacznie powróciła (4 kg; z 84 na 88). Oczywiście nie stosowałem i nie stosują żadnych środków odchudzających jak również nie przejmuję się prawie kompletnie zaleceniami niskokalorycznych diet (po powrocie z rejsu zwracam jedynie większą uwagę na dobór węglowodanów, białka i tłuszczów). Chyba coś pozytywnego się utrwala. Już to odczułem w stawach.
    Mniejsza o mnie. Moje doświadczenia mogą mieć dużą wartość praktyczną dla ogółu, gdyby zostały potwierdzone na sporej grupie osób. Wiele wskazuje na to, że takich testów jak ja dokonuję na sobie nikt nie przeprowadzał albo nie dotarły one do wiadomości publicznej. Jeśli faktycznie tak jest? – Szkoda. Nie wiem, jaki byłby wynik końcowy dla „cudu melatoniny”, ale chyba większość się zgodzi, że coś jednak można osiągnąć dla zgłębienia tajników biologii i dania większych szans ludziom wytrwałym.
    Ja w Internecie odpowiedzi na swoje pytania dotychczas nie znalazłem. Być może źle szukałem. Być może są inne przyczyny. Nie chcę zgadywać. Na stronie Frazycd w odcinku „Przykładowe zwroty / frazy”, zasugerowałem, jak dalej szukać, jeśli ktoś ma ochotę. Może ktoś się odezwie? Może ktoś się pokusi o opracowanie i zebranie internetowej ankiety, a następnie wstępne opracowanie jej wyników? Do tego potrzebny jest odpowiedni zespół i odpowiednie narzędzia. Czy warto? Może Internet nie jest jeszcze wystarczająco dobrym miejscem do szukania poważnych treści naukowych, ale to też z czasem się mieni.

Anonimus
styczeń 2011 r.

Dalsze odcinki ze strony cmkcd:

Marzec 2011 r.

Kwiecień za pasem. Całą zimę ćwiczyłem lekko ale regularnie. Czuję się coraz lepiej. Może to jednak tylko złudzenie? Nie wiem jaki byłby wynik porównawczy badań klinicznych, gdybym dla idei eksperymentu, poddał się nim dziesięć lat temu i teraz. Wolę sprawdzać inaczej, po sportowemu. Zresztą, wtedy nie przyszło mi do głowy, że za dziesięć lat będę w Internecie szukał, czy ktoś w ogóle takie eksperymenty przeprowadzał. Temat szeroko rozwinięty na stronie cmk.

Niebawem rozpoczynam sezon kajakowy. Za jakieś dwa miesiące będę już wiedział dokładnie, w jakiej jestem formie i na ile mnie stać w jakimś niezbyt ekstremalnym rejsie.

Gdyby nie wiza, już pod koniec maja wyjechałbym nad Bajkał, żeby trochę popływać kajakiem i pochodzić po górach, a pod koniec czerwca wyruszyć na „mały” spływ kajakowy po Lenie. Bez przesady. Bez żadnego tam ekstremalnego wyczynu. Na pierwsze podejście mnie by w zupełności wystarczyło od Kacziugi do Jakucka. Prawie „drobiazg”, gdyby nie muszki i komary no i zdarzające się od czasu do czasu katastrofalne powodzie. Zaledwie nieco ponad dwa tysiące kilometrów i to z prądem. A gdyby wszystko poszło łatwo? Może bym popłynął dalej? Nie chcę „zapeszyć”, więc nie napiszę dokąd. Marzenia! Bez „cudu”, i tak wizy takiej, jaka jest mi potrzebna, nie uzyskam. Nawet nie próbuję indywidualnie o nią się starać. Gdyby jednak w ramach badań nad anti agingiem itp. ktoś mi dopomógł, to kto wie... jak by się to skończyło (po ubiegłorocznych przygodach na Adriatyku wolę już „dmuchać na zimne” w publikowaniu swoich planów). Pewne ryzyko istnieje zawsze. Nie tylko w ekstremalnych wyprawach.

Lenę, o ile mi wiadomo, na odcinku od Kacziugi do Tiksi (około 4.400 km) pierwsi na świecie przepłynęli kajakami ks. dr Dariusz Sańko wraz z bratem Tomaszem i Piotrem Mozyrą, w ciągu 72 dni (2003 r., od 8 czerwca do 18 sierpnia ). Księdzu dr Dariuszowi Sańko (zginął pod szczytem Kazbeku w lutym 2006 r.) powiodło się dopiero trzecie podejście. Jeszcze kilkanaście dni temu na stronie http://anisko.net/lena2003/pamietnik można było znaleźć dokładny opis wyprawy. Jeszcze kilka dni temu już tylko kopię strony z pamięci podręcznej Google a od 28 marca już nic. Szkoda, opis trasy i warunków był bardzo rzeczowy i uzupełniony pozycjami z G.P.S. Dla ewentualnych naśladowców byłby na pewno pomocny. Oczywiście, co mi jest potrzebne, mam zapisane.

Nie mam jeszcze żadnych skonkretyzowanych awaryjnych planów na ten rok, jeśli mi nie wyjdą luźne pomysły o Bajkale i okolicach. Prawdopodobnie nie wyjdą. Do „cudów” podchodzę sceptycznie, żeby się nie rozczarować. Naturalnie, gdzieś tam zamierzam się wybrać.

„Cud melatoniny”

Nie natrafiłem nadal na żadną aktualną, kompleksową publikację analityczną na temat „cudu melatoniny”, popartą także badaniami na ludziach pod kątem realności czasowego zatrzymania a następnie czasowego cofania procesów starzenia się. Czyli z analizą „za”, i „przeciw”, oraz z przedstawieniem aktualnego stanu wiedzy teoretycznej i chociaż trochę praktycznej. Nie znalazłem też sobie podobnych, czyli stosujących podobne do mnie sposoby i podobnie sprawdzających wyniki. Przyczyny mogą być takie same, jak opisałem w poprzednim odcinku, a także i na stronie cmk.

Nawiasem mówiąc, gdyby „cud melatoniny” był osiągalny głównie przy pomocy tabletek, bez specjalnego osobistego wysiłku, prawdopodobnie przyroda czy też planeta Ziemia, musiała by jakoś problem z ludzkością rozwiązać, i gdyby nie wystarczyły środki normalne, mogła by sięgnąć po środki ostateczne. Oby nie za bardzo. Lepiej żeby ktoś przeżył. A jeszcze lepiej, żeby nie trzeba było zaczynać wszystkiego od początku. A najlepiej, żeby oprócz „cudownej pigułki na życie”, wymyślono jeszcze „cudowną pigułkę na rozum”. Wtedy ludzkość może by nie zadarła... i nie musiała by być unicestwiona własnymi rękami.

Dotarłem do bardzo wielu stron. Nie podejmuję się ich streszczać ani nawet podawać adresów, które mnie zaciekawiły. To byłoby za bardzo przypadkowe. W każdym razie nie znalazłem tego, czego szukałem, czyli aktualnej, kompleksowej analizy itd. Uwagi z poprzednich odcinków oraz ze strony cmk są nadal aktualne.

Nie lubię teoretycznie rozważać ani filozofować. Koncentruję się na tym, co można już teraz stosunkowo łatwo sprawdzić. Ja na sobie sprawdzam, tak jak to opisałem. Nie kryję wcale swoich wątpliwości ani bardzo ograniczonej wiedzy. Przypuszczam, że gdyby wkrótce po opublikowaniu książki „Cud melatoniny” podjęto szersze badania na ludziach, w przybliżeniu tak, jak ja to zamarkowałem, to wynik byłby już znany. Wprawdzie „tylko”, czy da się odmłodzić i powstrzymać starzenie, na ile i w jakim zakresie. To by wcale nie kolidowało ze specjalistycznymi badaniami medycznymi... na temat chorób. Raczej by je wspomagało.

To, że nadal nie podaję swojego adresu E-mail może sprawiać pewien kłopot w próbach kontaktu ze mną. Proszę mnie jednak zrozumieć. Ja nie mam biura ani żadnej pomocy. Jestem tylko zwykłym szarym emerytem-hobbystą o bardzo ograniczonych możliwościach szerszego działania. Jeśli w Internecie znajdę to, czego szukam, na pewno sam się odezwę. A w Internecie, przy tak specyficznym podejściu do tematów jak ja to czynię, na pewno łatwo znaleźć się w czołówce, przynajmniej na razie, dopóki inni masowo nie podchwycą odpowiednich fraz dla celów komercyjnych.

Anonimus
29/30 marca 2011 r.

----------------------------------------------------------------------------------------

Czerwiec 2011 r.

Wyniki wiosennych sprawdzianów

W skrócie

W sumie dalszy postęp
W kajakarstwie umiarkowany. W biegach niewielki. Zdrowotnie – ustąpiły bóle głowy, nic się nie pogorszyło (przynajmniej o tym nie wiem). Wygląd zewnętrzny – bez zmian.
W Internecie (i poza nim) nic nowego nie znalazłem. Nie wyciągam z tego żadnych wyważonych wniosków, ale nie mogę wykluczyć, że w swoim eksperymencie jestem osamotniony i że po prostu żadnych badań w tym kierunku nie było.

Trochę szczegółów

Swoją formę kajakową znam już prawie dokładnie. Jest lepsza niż w roku ubiegłym i wręcz nieporównywalnie lepsza niż dziesięć lat temu, choć nadal znacznie gorsza niż czterdzieści lat temu, gdy przygotowywałem się do „małego rejsu” składakiem przez Bałtyk. Aktualnie zwykłym kajakiem turystycznym w ciągu ośmiu godzin mogę przepłynąć na pół siły ca 35 - 40 km. Naturalnie testowałem w normalnych warunkach, czyli zarówno bez istotnej pomocy jak i bez istotnych przeszkód ze strony wiatru, prądów, pływów, falowania itp. Gdyby okoliczności zmusiły mnie do maksymalnego wysiłku, prawie na pewno w tych samych warunkach i tym samym kajakiem mógłbym w ciągu 15 godzin przepłynąć ca 60 – 70 km. Oczywiście pływając szybszym kajakiem wyniki byłyby odpowiednio lepsze.

Sprawdzałem też trochę swoją formę lekkoatletyczną. Wyłącznie w biegach. Wolałem nie ryzykować sprawdzianów w skokach. Niestety, po zaprawie zimowej i „rozruszaniu stawów”, liczyłem na znacznie więcej, wyszło znacznie mniej. Barierą tym razem okazały się płuca. Przez chwilę podejrzewałem „astmę wysiłkową” i zastanawiałem się, co na nią bez recepty mogę kupić. Niestety, znowu niestety. W zaprzyjaźnionej aptece sympatyczna pani magister była za bardzo dociekliwa, co mi dolega. Chyba za dużo powiedziałem. Widziałem to po jej minie. Dała mi w końcu jakiś tani syrop, który z grzeczności kupiłem i po przeczytaniu ulotki, oczywiście wyrzuciłem. Chciałem z nią jeszcze trochę pożartować, ale weszła jakaś wyraźnie schorowana klientka, i dałem sobie spokój.

Coś tu jest nie do końca dla mnie zrozumiałego. W górach szybko odzyskuję kondycję, a w biegach idzie mnie to bardzo opornie. Może to ma jakieś podłoże psychologiczne? Po górach chodzę nie dla kondycji tylko dla pięknych widoków i kontaktu z naturą. Kondycja przychodzi jakoś sama. Podobnie jest z kajakarstwem, szczególnie w ładnym terenie. Podobnie jest z dalekimi wędrówkami po lasach bez ścigania się z kimkolwiek. A do biegania w szybkim tempie muszę się po prostu zmuszać i przyznaję: najczęściej zwyczajnie mi się nie chce. A jak się zmuszę, efekt jest niewspółmierny do wysiłku. Psychologia? Predyspozycje? Wiek? Przyzwyczajenia? Nadwaga (znaczna jak na biegi)?

Zupełnie niespodziewanie, chyba dla osłody innych niepowodzeń, otrzymałem prezent nie wiem za co i nawet od kogo. Po prostu od ośmiu miesięcy nagle przestała mnie boleć głowa. Nie powiem żeby zupełnie, ale wielokrotnie mniej, słabiej no i od ośmiu miesięcy obywam się całkowicie bez tabletek od bólu głowy. Zauważyłem to po raz pierwszy na Adriatyku, żartując sobie, że podczas „wichrów i burz” głowa miała poważniejsze zmartwienia niż migrena. Wróciłem do Polski, myślałem że wszystko wróci do normy, łącznie z tabletkami... i będzie jak zawsze, a tu nic. Przyszła zima, dalej nic. Tłumaczyłem to sobie, że wprawdzie od miesięcy nie wziąłem ani jednej tabletki etopiryny*, ale za to od czasu do czasu łykam profilaktycznie (od skutków biegania na mrozie) aspirynę, co może na jedno wychodzi tylko trochę inaczej. Nadeszła wiosna. Od kilku miesięcy nie biorę też aspiryny (no, czasami jedną tabletkę ASPIRIN C) i dalej nic. Wielka ulga. Oby tak dalej. Zapewnie medycznie można to jakoś racjonalnie wyjaśnić. Ja tam wolę opowiadać, kto chce słuchać, jakieś mistyczne bajki o wpływie Adriatyku, gwałtownych wyładowań atmosferycznych, przeznaczeniu, sile wyższej itp.

*(dłuższa historia czemu migrenę – o ile to w ogóle była migrena – leczyłem przez kilkadziesiąt lat tabletkami od bólu głowy. Najkrócej. Lekarz się w końcu zbuntował i nie chciał mi więcej wystawiać recept bez szczegółowych badań, a ja się tych badań bałem, więc zacząłem chodzić po tabletki do kiosku z gazetami).

To co napisałem w poprzednim odcinku o Bajkale, Lenie... i swoim pomyśle spływu Leną w ramach testów nad skutecznością „cudu melatoniny” itp. nie było żadnym żartem. Oceniam, że cały opisany odcinek od Kacziugi do Tiksi jestem w stanie przepłynąć zwykłym składakiem w czasie krótszym niż 72 dni, i to wcale bez maksymalnego wysiłku i bez zbyt dużego ryzyka. Boję się głównie komarów i muszek oraz innego fruwającego tysiącami „robactwa”. Odcinek do Jakucka byłby tylko dalszym treningiem i sprawdzianem... Oczywiście, gdybym miał już zapewnioną odpowiednią wizę, to bym prosił także o pomoc organizacyjną w zakupie wojskowej żywności, szczególnie żelaznych racji... Przyczyny oczywiste. Po prostu jestem przygotowany do tego, żeby przez wiele tygodni obywać się wyłącznie suchym prowiantem, a za napój wystarczy mi zwykła czysta woda plus odpowiednie witaminizowane rozpuszczalne proszki, mleko w proszku itp. Mogę też nocować w kajaku, bez rozbijania namiotu i rozpalania ogniska, o ile się tylko komary zanadto do mnie „nie dobiorą”. Przypuszczam także, choć wcale nie jestem tego pewny, że obawy przed niedźwiedziami są mocno przesadzone. One latem są już najedzone i ludzi raczej nie szukają w charakterze pokarmu. Jeśli więc nawet trafi się jakiś zbyt ciekawy miś i nie będzie można z nim się „dogadać po dobroci”, wystarczy zwykły pistolet hukowy z odpowiednimi racami (czy można go wywieść z Polski, czy też trzeba kupić na miejscu?).

Na marginesie. Opis wyprawy Leną ks. Dariusza Sańko niespodziewanie znalazłem. na stronie:

http://cezaryanisko.republika.pl./lena2003/pamietnik/strona3.htm

Z pamiętnika można otworzyć: |Informacja o Lenie| Uczestnicy | Trasa | Zdjęcia | Księga gości | Media | i kolejno sporo więcej. Mnie osobiście wszystkie opisy wypraw ks. Dariusza Sańko i jego grupy, a było ich wiele, wydają się rzeczowe oraz ciekawe przynajmniej dla tych, którzy autentycznie takimi sprawami się interesują i chociaż trochę na tym się znają. A częste wstawki religijne? No cóż. Autor był księdzem a jego stosunek do ludzi i wyznawanej przez nich wiary chyba najlepiej charakteryzują jego własne słowa. Przytoczę tylko jeden fragment z jego pamiętnika:

„Kiedy byłem już na wodzie żegnany przez Jakutów czułem się wewnętrznie naładowany dobrocią tych ludzi. Uczucie to zawsze powraca po doświadczeniu dobroci od Ludzi Syberii. Czym jest piękno przyrody wobec piękna wewnętrznego człowieka? Ci ludzie chociaż nie nazywali się chrześcijanami mieli jednak wielkie serca chrześcijańskie. Pomyślałem tak, - gdyby ktoś miał rozpoznać chrześcijan tylko po czynach a nie słowach, to pewnie stwierdziłby, że ludzie Ci są prawdziwymi chrześcijanami. Czy nasze Zachodnie Chrześcijaństwo nie jest skażone przez różne egoistyczne systemy kulturowe, które bardzo mało wspólnego mają z prawdziwym duchem chrześcijańskim? Egoistyczna pogoń za pieniądzem, własna przyjemność, brak wrażliwości i otwartości na drugiego człowieka, zamykanie się tylko na własny świat...itp. Czy w „chrześcijańskiej” Ameryce, Europie doświadczyłbym tyle dobroci i gościnności jak u tych ludzi na Syberii?”

Pomysł z pływaniem na czas czy dla bicia rekordów oraz wystawiania się na żer komarów wcale mnie nie zachwyca. Komary, sztormy itp. – to już siła wyższa. Nie ma rady. Trzeba się jakoś dostosować. Ale tempo pływania, to już sprawa płynącego, oczywiście z wyjątkiem przypadków, gdy trzeba wydobyć z siebie wszystkie siły. Ja osobiście, dla własnej przyjemności wolał bym płynąć spokojnie, bez żadnych „szaleństw”, kontemplując przyrodę, a rezerwę sił pozostawić na ewentualne zdarzenia losowe... Rzucam go, gdyż rekordy przyciągają uwagę, a mnie znowu „coś odbiło” i chcę swoim spektakularnym (przynajmniej jak na moje lata) wyczynem sprowokować chociaż wyjaśnienie „cudu melatoniny”: były czy nie były prowadzone jakieś poważne badania na ludziach. Jeśli nie były i nie są, to skąd ta pewność działa czy nie działa?

Przepraszam, że się powtarzam. To tak „na wszelki wypadek” żeby zminimalizować nieporozumienia. Ja w swoich rozważaniach abstrahuję od upiększania ciała, leczenia chorób, kłopotów ze snem, sztucznego krótkotrwałego dopingu itp. Koncentruję się wyłącznie na zegarze biologicznym w cyklu całego życia i możliwościach jego czasowego zatrzymania oraz odwrócenia. To samo, w jakiś ograniczony sposób można osiągnąć za pomocą zwykłego zdrowego trybu życia. To jednak wymaga sporego wysiłku, wielu wyrzeczeń no i nie każdy ma odpowiednie warunki. Autorzy cudu melatoniny, może w sposób niezbyt jasny i za mało dobitny (jak na ich rewolucyjne tezy) wcale nie obiecywali nikomu, że melatonina sama wszystko zastąpi: lekarstwa, lekarzy, zdrowy tryb życia itp. Naturalne przekonanie, że nikt nie wygra z naturą, spowodowało, że bardzo mało kto potraktował na serio wizję stulatków biegających za piłką, a jak nawet uwierzył, to zareagował normalnie: to nie jest jeszcze sprawdzone. Tyle jest różnych opinii. Zdecydowanie przeważają negatywne. Leki hormonalne mogą być niebezpieczne. Lepiej poczekać. Na to nałożyły się jeszcze oczywiste sprzeczności interesów... No i rezultat robienia medialnych sensacji, na wyrost, z wielu odkryć nie do końca zbadanych lub dotyczących tylko elementów cząstkowych, które jakoś przeciekają do wiadomości publicznej, i nawet bez żadnej złej woli ze strony komentatorów (także w popularnych poradnikach lub wydawnictwach medycznych) są przez nich przekręcane, nadinterpretowane itp. Więc jest jak jest.

Ja sam jestem zdania, że z naturą na większą skalę... się nie wygra (może gdzieś w kosmosie... ktoś wygrał?), bo po prostu stało by się to, co pół żartem, pół serio napisałem w odcinku poprzednim:

W Internecie nadal praktycznie nic nowego nie znalazłem ani za, ani przeciw, a co szukałem i jak szukałem opisałem chyba dość dokładnie w poprzednich odcinkach i na innych stronach (cmk, miracle, frazycd). Osobiście coraz bardziej wydaje mi się prawdopodobna teza, że nie znalazłem ponieważ poszukiwanych badań po prostu nie było. Jeśli ktoś twierdzi, że były i sam w to wierzy, niech normalnie poda konkretnie: gdzie, kto, kiedy i na czym to polegało oraz źródła swojej wiedzy.

Na spływ Leną w tym roku jest już za późno. Przez chwilę rozważałem, czy zastępczo nie popłynąć Dunajem i kawałek Morzem Czarnym, np. do Warny. Prawdę mówiąc samemu nie bardzo mi się chce. Korabiewicz miał przynajmniej swoją Jungę a później Pimpę, i lepiej na tym wyszedł niż w towarzystwie męskich asów. Dlaczego lepiej, to już niech każdy sam poczyta. Ja, niestety, nie mam nikogo.

Anonimus
22 czerwca 2011 r.

Sierpień 2011 r.

Mały spływ Wisłą,
końcówka Szkarpawą, Nogatem, Kanałem Jagiellońskim i Rzeką Elbląg

Początek spływu: Warszawa, Przyczółek Czerniakowski (obok pomnika Sapera, 511 km Wisły), start punktualnie o godz. 17-stej w dniu 4 sierpnia.
Koniec spływu: Elbląg, Bulwar Zygmunta Augusta (wypożyczalnia kajaków Nurwid) o godz. 20¹⁵ w dniu 9 sierpnia.
Czas trwania spływu: pięć dni, trzy godziny i 15 minut.

Spływ solo kajakiem pneumatycznym Sevylor Pointer K2 (trzeci rok eksploatacji, w tym co najmniej 1.240 km po Adriatyku). W kajaku nie zamontowałem nadburcia, fartuchów oraz worków wodoszczelnych. Po prostu chciałem zmniejszyć pojemność i ciężar bagażu podczas przewozu kajaka z Elbląga do Warszawy. Liczyłem się z tym, że podczas intensywnych opadów zabezpieczenie wnętrza kajaka płótnem namiotowym będzie niewystarczające. Trudno. Trzeba będzie jakoś wytrzymać. W końcu jest lato a spływ krótki.

Odcinek Wisły 420 km (511 kilometr Wisły- Przyczółek Czerniakowski, 931 kilometr Wisły - śluza Gdańska Głowa (1,2 km za mostem w Kiezmarku) i ca 45 km pozostałej trasy, w tym 25,4 km Szkarpawy, ca 11 km Nogatu, 5,9 km Kanału Jagiellońskiego i ca 2,3 km rzeki Elbląg; razem ca 465 km.

Na Wiśle warunki miałem bardzo dobre: wysoki stan wody, szybki nurt, pogodnie (tylko jedna potężna ulewa przed Toruniem w sobotę 6 sierpnia). Na Szkarpawie złe: ulewne deszcze, burze. Na Nogacie bardzo złe: silny, w porywach bardzo silny czołowy lub czołowo boczny wiatr. W samej końcówce (Kanał Jagielloński i Rzeka Elbląg) znowu prawie dobre: tylko jedna kilkunasto minutowa silna ulewa i słaby czołowo boczny wiatr (osłabł pod wieczór a poza tym osłaniały mnie brzegi).

Do śluzy Gdańska Głowa dopłynąłem przed południem (około południa?) w poniedziałek 8 sierpnia. Czyli 420-sto kilometrowy odcinek Wisły zajął mi w sumie około 92 godziny. Wykorzystując świetne dotychczas warunki (jedna solidna ulewa specjalnie się nie liczyła) mogłem szybciej, ale przyznaję: trochę się rozleniwiłem. Zamiast solidnie wiosłować, wykorzystywałem szybki nurt i od „niechcenia” tylko „machałem wiosłem”, pozwalając sobie przy tym na zbyt wiele snu. Po ulewie i przypadkowej kąpieli przy lądowaniu (nic groźnego) coś mi trochę odbiło i zamiast dotychczasowego lenistwa postanowiłem sprawdzić swoje możliwości w spływie na czas non stop w ciągu 24 godzin, czyli z 720-dwudziestego kilometra Wisły (około 10 km przed Toruniem) spróbować dopłynąć gdzieś w okolice Tczewa (około 190 – 200 km).

Może nawet by mi się to powiodło, gdyby nie wpadka gdzieś w rejonie budowy nowego mostu na Wiśle pod Kwidzyniem. Wstyd się przyznać. Ja nie zrobiłem żadnego wcześniejszego aktualnego rozpoznania trasy po prostu sugerując się tym, że na Wiśle żadnych naturalnych niebezpiecznych dla wytrawnego kajakarza przeszkód nie ma, a prace inżynieryjne itp. są odpowiednio oznakowane i bez problemu można je bezpiecznie ominąć. W dzień to prawda. W nocy świat jednak wygląda nieco inaczej. Gdy około godz. dwudziestej trzeciej z minutami (sobota 6 sierpnia) zobaczyłem przed sobą na Wiśle światła statków, jakieś ciemne przeszkody, natomiast z prawego brzegu, za groblą jakby potężny plac budowy naszpikowany światłami, w tym czerwonymi, a leniwy dotąd nurt Wisły (od m. Nowe) zaczął szybko wzrastać, to zrobiłem to, co uważałem za stosowne, czyli zatrzymałem się w krzakach przy grobli i przedrzemałem w kajaku do rana. Gdy się rozwidniło, widziałem już, że nawet w nocy mogłem swobodnie przepłynąć, tylko żebym ja o tym wiedział pięć godzin wcześniej.

Gdzieś od Gniewa a jeszcze bardziej od Białej Góry znowu miałem piękną, ciepłą słoneczną pogodę. „Bicia rekordów” już mi się jednak odechciało, za to senność ogarniała coraz większa. Żeby nie tracić czasu „uciąłem” sobie kilka kilkuminutowych drzemek w kajaku płynąc z nurtem środkiem rzeki (ruch na wodzie był prawie żaden, przeszkód terenowych nie było). Za Tczewem przestałem już drzemać, żeby nie przespać śluzy „Gdańska Głowa” i nie obudzić się na Bałtyku u ujścia Wisły (żartuję, najpóźniej w Mikoszewie bym się spostrzegł, gdzie mnie prąd niesie).

Podczas całego spływu dwa noclegi miałem na lądzie w śpiworze przykryty płótnem namiotowym, dwa w kajaku zacumowanym przy brzegu. Poza tym moje zejścia na ląd były minimalne: przy śluzach, w Nieszawie po zakup żywności i kilka przymusowych. Te ostatnie, to po prostu pomiędzy osłoną a komorami powietrznymi nazbierało się zbyt dużo wody, kajak stawał się coraz cięższy, woda zaczynała od spodu wlewać się do wnętrza i zbierać akurat na siedlisku. Nie było to jeszcze niebezpieczne, ale nie lubię siedzieć w mokrej wodzie. Wolałem dobić do brzegu, wyciągnąć kajak i spuścić wodę przy pomocy urządzeń spustowych w dnie osłony. Do następnej ulewy był spokój. Większość tej wody to była oczywiście deszczówka. Prawdopodobnie miałbym z nią co najmniej 90% mniej problemów, gdybym zamontował nadburcie i fartuchy. Część jednak się przesącza poprzez osłonę. Być może jest to normalny rezultat trzyletniej już dość intensywnej eksploatacji, wielu otarć o kamienie itp., może konieczna jest jednak dodatkowa specjalna impregnacja?

Na Szkarpawie początkowo było cudownie tylko spać mi się chciało coraz więcej i bardzo niemrawo wiosłowałem. Chyba nawet kilka razy „przysnąłem” i zacząłem wiosłować z powrotem w kierunku Wisły a nie Nogatu.

Otrzeźwienie przyszło wraz z pierwszymi deszczami. Początkowo wykorzystywałem je na krótkie drzemki w kajaku pod drzewami, później gdy zaczęło grzmieć i padać coraz częściej i mocniej, spać mi się całkowicie odechciało i płynąłem dalej nie zwracając uwagi już na nic. Niedaleko Rybiny deszcz wreszcie ustał, dobiłem do brzegu, żeby wylać wodę, i popłynąłem dalej.

Przed mostami w Rybinie byłem tuż przed godz. dwudziestą. Z pewną „zazdrością” przyglądałem się wesołym żeglarzom/żeglarkom na jachtach (ci to mają dobrze: sucho, ciepło, nie zmęczeni). Pocieszyłem się myślą: w końcu męczę się nie tylko dla własnych ambicji wyczynowych, ale także dla idei skłonienia/sprowokowania do poważnych innowacyjnych badań nad „cudem melatoniny”. Cóż z tego, że jestem przemoczony, prawie nic już nie mam suchego, jestem także mocno zmęczony. W końcu przede mną nie morze, tylko raptem około trzydzieści kilometrów dobrze sobie znanych łatwych dróg wodnych. Wiosłując lekko, z przerwami powinienem być rano a najpóźniej w południe w Elblągu. Nie jest wcale źle. Wytrzymam.

Z tym „rano” chyba byłem zbytnim optymistą nie doceniając prostego faktu, że w spokojnych bezpiecznych warunkach zwyczajnie zmorzy mnie sen (w kajaku oczywiście). Ale to „w południe” było łatwe, gdybym tylko na Nogacie napotkał normalne przeciętne warunki a nie prawie cały czas silne (w porywach prawie bardzo silne) przeciwne i boczne wiatry. Dość powiedzieć, że ostatni odcinek Nogatu od Cieplicówki do Kanału Jagiellońskiego (około 2,5 km) zajął mi prawie cztery godziny bezustannego forsownego wiosłowania. Jak już wpłynąłem do Kanału Jagiellońskiego i znalazłem się pod osłoną wysokiego brzegu, był tu taki spokój i cisza, że poczułem się jak w raju, choć przez chwilę byłem tak „ochlapnięty” jak chyba czuje się zawodnik, który ostatkiem sił dobiega do mety i bezsilnie pada na ziemię. Po kilku minutach doszedłem jednak do siebie przynajmniej na tyle, że ostatnie osiem kilometrów do końca trasy dopłynąłem w czasie nieco tylko ponad dwóch godzin. Wystarczyło, że od wiatru osłaniały mnie brzegi (na Rzece Elbląg wiatr prawie ustał) a gdzieś w połowie Kanału Jagiellońskiego orzeźwiła mnie dodatkowo silna piętnastominutowa ulewa.

To wszystko.

Anonimus
25 sierpnia 2011 r.

---------------------------------------------------

Zwięzłe uzupełnienie
poprzedniego odcinka

To był tylko trening połączony ze sprawdzianem. W żadnym wypadku nie turystyka kajakowa ani próba bicia / ustanawiania rekordów. Moje testowanie na samym sobie melatoniny oraz resweratrolu/resveratrolu chyba nadal przebiega pomyślnie. W Internecie nadal odpowiedzi na swoje pytania nie znalazłem. W pewnym celu zarejestrowałem kilka nazw domen związanych tematycznie z moją publikacją. W najbliższych miesiącach nic nie będę na nich publikował. To jest związane z rozwojem sytuacji, w tym także z moim testowaniem.

Anonimus
31 sierpnia 2011 r.

----------------------------------------------------------------------------------------

wrzesień 2011 r.

Drodzy Czytelnicy!

Jedną z zarejestrowanych domen umieszczoną na jednym z zakupionych kont na serwerach wirtualnych , tymczasowo przeznaczyłem wyłącznie na pocztę E-mail i skrzynki kontaktowe, na których, jak ktoś nie chce, to w ogóle nie musi się logować ani podawać jakichkolwiek swoich danych. Po prostu interesuje mnie treść merytoryczna, a nie dochodzenie, kto to napisał, jeśli sam z jakichś powodów nie uważa za celowe tego podać.

Wszystko to tylko „na wszelki wypadek”, gdyby faktycznie się okazało, że nikt na świecie nie próbował fachowo opracować, zebrać i opublikować wyników nawet ankiet na temat „cudu melatoniny” itd., i dalej nie zdradza się, czy w ogóle ma taki zamiar. Naturalnie może wyjść i tak, że ankiety są w ogóle zbędne, bo i bez nich wszystko jest już wiadome, a jak nawet nie, to sprawy są tak skomplikowane, że nic tu po ankietach.

Oczywiście, ja sam, nawet z jakąś pomocą, liczyłem głównie na informatyczną, mogę najwyżej coś merytorycznie zamarkować i cały zebrany wstępnie materiał plus trochę uwag, przekazać komuś bardziej kompetentnemu.

Wyszło jak wyszło, czyli nie wyszło. Konta i domeny czekają. Nie powiem, żeby było to dla mnie zupełnie obojętne, ale też i tak za bardzo się tym nie przejmuję. Widocznie tak ma być. Siła wyższa.

Wracając jeszcze do swego ostatniego spływu Wisłą. Ostatnie 2,5 km Nogatu, które zajęły mi prawie cztery godziny, drogo mnie kosztowały. Chyba więcej nawet niż cały ubiegłoroczny rejs po Adriatyku. Tam przez kilkanaście minut, to była walka o życie. Ja się autentycznie bałem. Jakiś ośrodek w mózgu chyba rozumiał sytuację i zmobilizował wszystkie siły, żeby z tego wyjść. Wtedy nie zmuszałem się do skrajnego wysiłku, jak mi się czasami niegdyś zdarzało na zawodach. Po prostu działo się to niemal automatycznie, byłem jak w jakimś transie. A tu? Jeden ruch wiosłem i już jestem w trzcinie. Nie muszę zmagać się z wiatrem. Nic, kompletnie nic mi nie grozi. Zaraz za trzcinami jest łatwo dostępny wał, za nim szosa, po której dość często jeżdżą samochody. Dom też blisko. Tam zresztą akurat teraz nikt na mnie nie czeka. Nie muszę się spieszyć. Mogę też kilka godzin poczekać, aż wiatr się uspokoi. W przystani całą noc ktoś dyżuruje wcale nie z powodu mojego pływania. Nie będzie więc żadnego problemu, jeśli dopłynę nawet o pierwszej czy drugiej w nocy. Mogę nawet w ogóle dopiero jutro w południe. Dla mnie to nie pierwszyzna, że biwaki czasami są niezbyt wygodne.

Tak podpowiadał mi rozum. Pierwotny instynkt się wyłączył. Ale rozum też mi podpowiadał: walcz z własną słabością, choć nie musisz. Zmuś się do wysiłku, choć ci się nie chce. Będziesz przynajmniej trochę więcej wiedział, na ile twój pomysł „bicia rekordów na Lenie” był w ogóle rozsądny.

Stało jak się stało. Spadek formy i przesyt wiosłowania, były też i inne przyczyny, między innymi związane z krótkim zniknięciem moich stron z Internetu, sprawiły, że dałem sobie spokój z następnym spływem, tym razem z Przemyśla lub z Krakowa. Planowałem go, bo chcę w końcu wypróbować coś znacznie szybszego, choć mniej wygodnego, stabilnego oraz zwrotnego niż mój pneumatyk, to jest morską jedynkę. No i góry. Znowu bardzo mi ich brakuje. Muszę jakoś wykroić dla nich czas.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Listopad 2011 r.

Stan aktualny

Kajakarstwo

Przesyt wiosłowania i spadek formy były tylko przejściowe. Już na początku września byłem znowu w wysokiej formie. Znacznie lepszej niż podczas wiosennych sprawdzianów i lepszej niż w roku ubiegłym. Oceniam, że bez pomocy prądu i wiatru (ale i bez przeszkód z ich strony) w ciągu pierwszej doby wiosłując około dwudziestu godzin jestem w stanie przepłynąć ca 90 km zwykłym kajakiem turystycznym lub swoim pneumatykiem. Pytanie tylko, po co?

Ciężki trening „dla zdrowia” w moim wieku jest nonsensem. Tak samo jak starty w maratonach nawet wtedy, gdy chcąc tylko wziąć udział bez walki o czołowe miejsca mimo woli ulegamy emocjom „nie pozostania zbyt daleko w tyle” i zdobywamy się na wysiłek, który na dłuższą metę nam szkodzi, nie pomaga. Sprawdziany poprawy dla zdrowia metodami sportowymi to nie walka o miejsca na zawodach itp. jak w sporcie wyczynowym, tylko zwyczajnie indywidualne pomiary czasu, odległości itp. Raczej tylko na ½, najwyżej ¾ siły.

Ja sam, w tym co wyżej napisałem, wcale nie jestem do końca konsekwentny. Na żaden „boiskowy” start w maratonie po Wiśle lub nawet Dunaju na pewno się nie piszę. Ale gdyby ktoś wpadł na pomysł zorganizowania maratonu na Lenie od Kacziugi do Tiksi, to kto wie... W końcu byłoby to bezpieczniejsze od jakiejś szalonej eskapady po morzach... Naturalnie chciałbym wziąć udział tylko po to, żeby mieć formalną możliwość przepłynięcia całej trasy, bez zamiaru walczenia o lokatę. Ale gdyby się okazało, że bez ekstremalnego wysiłku wcale nie muszę być ostatni...? Raz się żyje... Kto wie, czy rozważając daleką świetlaną przyszłość za chwilę nie wpadniemy pod samochód (albo on na nas wpadnie).

Dlaczego w tym roku nie wybrałem się na jakąś dłuższą „wyprawę” ograniczając się do pływania po tzw. wodach lokalnych (nieco ponad 1.600 km plus spływ Wisłą) sam do końca nie wiem. Na upartego mogłem, choć trochę mi się w życiu nie układało. Tak bywa. Jeszcze w listopadzie chciałem wyskoczyć na kilka dni na Śniardwy ale się rozmyśliłem. Lepiej zacząć wczesną wiosną, gdy przynajmniej dzień będzie dłuższy. Mam też nadzieję, że będę lepiej przygotowany.

Na marginesie. W Tatrach też byłem. Jak zwykle dobrze na mnie działają. Zwykłych wycieczek nie będę opisywał. A zdjęcia? To tylko takie z przeznaczeniem dla siebie. Nic specjalnie atrakcyjnego.
Trochę jestem zdegustowany rozmiarami wycinki drzew bądź co bądź w Parku Narodowym. Rozumiem jednak. Pieniądze są potrzebne.

Próba poradzenia sobie ze starością

Indywidualny eksperyment

Gdym we wszystkim odnotował takie postępy jak w kajakarstwie, jednego już mógłbym być pewny: można w wieku 67 – 77 lat odbudować sprawność fizyczną do takiej, jaką się miało co najmniej dwadzieścia lat wcześniej. Pytanie: na jak długo i do jakiego wieku? Gdybym tak jeszcze porównywał się nie do swojej poprawy formy ale do stanu sprawności przeciętnych pięćdziesięciolatków, to... w ogóle nie byłoby o czym dyskutować.

Niestety, nie we wszystkim idzie mi tak dobrze, choć prawie we wszystkim odnotowałem pewną poprawę. O szczegółach nie chcę jeszcze pisać.

Co dalej?

Uznałem, że dalej powinienem robić swoje, czyli:

- las, woda, kajak i góry,
- mądry trening z unikaniem dużych obciążeń,

- rozsądne wspieranie się suplementami diety, w tym melatoniną i resweratrolem / resveratrolem / longavitem,

- w granicach rozsądku wiara w powodzenie.

Poszukiwania wyników badań na temat „cudu melatoniny” itp.

Bez zmian. Zakres poszukiwań trochę rozszerzony (przykładowe frazy).

24 listopada 2011 r.

Anonimus

----------------------------------------------------------------------------------------

Styczeń 2012 r.

Stan aktualny

Kontynuacja indywidualnego eksperymentu. Chyba z powodzeniem. Poza tym bez zmian. Odezwę się po serii wiosennych sprawdzianów.

1 stycznia 2012 r.

Anonimus

http://www.anonimusbis.com.pl/
-----------------------------------------------------------------------------------------------------